زخمی از درون ریشه کرده در وجودم من هر روز پیرتر و زخم عمیق تر می شود ! نه من آدم قبل م و نه تو آن عاشق پر خواهش سالها گذشت . . . اما انگار ! کاش بودی + نوشته شده در سه شنبه دهم مرداد ۱۳۹۶ساعت 1:19 توسط بهنام

شاید وقتی دیگر . . . بال هایم را پیدا کنم همسفر بادها شوم بروم بروم انجایی که تو خانه کرده ای ! ................................................................. اقا میشه خاک شم میشه خاک پای زائرات شم دورت بگردم میشه دور زائرات بگردم . . . + نوشته شده در یکشنبه پنجم شهریور ۱۳۹۶ساعت 1:29 توسط بهنام

از 85 تو بلگفا می نویسمهمیشه برای شما یک جا برای نظر بازه...((اگه نظر هارو تایید نمی کنم می دونید که حتما می خونم ...))همه میگن چرا نظراتو تایید نمیکنی...لینک نداری...بیاید یکم متفاوت باشیم!((من تمام شعرا و متن های که میذارم ماله خودمه...))مهمه برامبفهمم هستید و هستم ...قدر بودن ها رو بدونیدعمر در گ...

سالها بعد ... مردی کنار تو جدول حل می کند و زنی کنار من کاموا می بافد و ما هر دو پشت پنجره ای رو به زمستان سرد دلتنگ خواهیم بود ! به یاد خاطراتمان برای دیروز مان برای امروز ی که نشد برای حالا برای اینجا ... ! .............................................................. خدایا تو توانایی و اگاه مرا ...

یلدا به طولانی بودنش نیست یلدا به بودن هاست ... من سالهاست ساعت م را نبسته ام ! ........................................................................... یلداتون مبارک فرقی نداره خاص و عام .... + نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر ۱۳۹۶ساعت 22:15 توسط بهنام |

نه می توان رفت نه می شود ماند حجمی از تکرار بی پایان روزهایم را فرا گرفته نمی دانم چه شد و چه خواهد شد نمی دانم . . . دلم کمی خواب کمی آرامش دلم ... دلم کمی اغوشت را می خواهد ! کاش قاصدک هااا به گوشت می رساندن من دلم هوایت را کرده . . . ..................................................................

نه خواب مرا با خود می برد نه طوفان های شهرم ! در وهمی بلاتکلیف پرسه می زنم پایان قصه ی من کجاست تا کجا مرا می کشد در خود فرو می برد در دم ! دنیای بعد تو چه می شود فکر ... این روزها که ارامم دیگر چرا ! ارام م واقعا !! تناقص تمام وجودم حتی کلماتم را

خسته تر از همیشه خیره ام ب کلمات م دلی که پژمرد ! ذهنی که در تند بادها اسیر شد قلمی که شکوفا نشد یادی که فراموش نشد نگاهی که . . . نگاهی که سیراب نشد ! خیالی که خشکید رویاهایی که اشکار نشد عشقی که امد و ب کام نشد خواهش ی که داشت و ز من سیراب نشد ! .......................................................

بودنت بهانه ای بود برا نوشتن برای رهایی در کلمات غرق شدن در اقیانوس رویاهایم تو دیگر نیستی رفته ای . . . شاید هم رفته ایم ! یا . . . شاید تو هم گوشه ای از خود را جا گذاشته ای همان جا . همان لحظه . همان لبخند شاید ما جاماندگان نسل خود . روزهای خود .

سری بود مرا با تو که از خود ب درم می کرد . . . شیدا . رسوا . بی پروا می تاختم به واژها شخم می زدم هر انچه در ذهن داشتم انچنان صیقل میدادم کلمات را تا تهی شوند از وجود ! سرکش ترین واژها "عشق" "هوس" "من" به بند می کشیدم اهلی ت شدیم ! من این کلمات خام

در پی آرامش پرسه می زنم روزهایم را . . . نه دورست و نه نزدیک پنهان شده یا همین نزدیکی هاست نمی دانم ! ولی می دانم "من" سهم م از آرامش . خوشبختی را می گیرم ........................................................................................ مرا رها کنید حلال کنید بگذرید از کرده و نکرده هایم . ......

شاید وقتی دیگر . . . بال هایم را پیدا کنم همسفر بادها شوم بروم بروم انجایی که تو خانه کرده ای ! ................................................................. اقا میشه خاک شم میشه خاک پای زائرات شم دورت بگردم میشه دور زائرات بگردم . . .

نه می توان گفت نه می توان نوشت . . . حسی از درون صدایم می زند مرا می خواهد مرا می کشد در خود ! می دانم پیروز می شوم . . . .................................................................................................... تو در میان جانی سبز . . .